Συνεπώς μπορούμε να συμπεράνουμε ότι τα πέλματα μπορούν να μειώσουν τις ροπές που δρουν εξωτερικά και για το λόγο αυτό ξεκουράζουν τους μύες που αντισταθμίζουν τις εξωτερικές ροπές (B. Segesser, Συνεδρίαση GOTS 2003). Εάν ισχύει αυτή η προς το παρόν αναπόδεικτη υπόθεση, τότε τα παραδοσιακά πέλματα, βασικά ξεκουράζουν τους μύες του άκρου ποδός. Μακροπρόθεσμα όμως η λειτουργία αυτή μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες, διότι οι μύες δεν γυμνάζονται και ατροφούν σταδιακά. Η εφαρμογή αισθητικοκινητικών πελμάτων ιδιοδεκτικότητας, καθώς και πελμάτων που ενισχύουν τις προσαγωγές νευρικές ίνες ακολουθεί διαφορετικό τρόπο προσέγγισης. Στηρίζεται στην υπόθεση ότι οι υπερβολικές κινήσεις οφείλονται σε έλλειψη μυϊκού ελέγχου (ελλιπής εννεύρωση, μυϊκή δυσαναλογία, διαταραχές συντονισμού).

Εάν το μυϊκό σύστημα διεγείρεται από συγκεκριμένα ιδιοδεκτικά ερεθίσματα, μπορεί να αντιδράσει καλύτερα σε επιβαρύνσεις και να κρατήσει τις κινήσεις σε φυσιολογικό επίπεδο. Αυτό σημαίνει ότι με τη βελτίωση του μυϊκού συστήματος αποφεύγονται υπερβολικές κινήσεις του σκελετού του άκρου ποδός. Δημιουργούνται κατά συνέπεια καλύτερες σχέσεις εξωτερικής μόχλευσης που οδηγούν σε μικρότερες εσωτερικές ροπές και μικρότερη επιβάρυνση των μυών. Ο ενεργητικός έλεγχος της κίνησης επιφέρει τη φυσιολογική επιβάρυνση του μυϊκού συστήματος και τη βελτίωση του συντονισμού κίνησης και στάσης του ποδιού. Η εφαρμογή των ερεθιστικών αισθητικοκινητικών πελμάτων στηρίζεται στην άποψη ότι "Η μορφή ακολουθεί τη λειτουργία".